Viðhorf mannsins til hestsins
Í allri umgengni og þjálfun hestsins erum við stöðugt að móta hegðun hans og hesturinn er alltaf að læra. Með því að fylgjast með hestinum í sínu náttúrlega umhverfi getur maðurinn lært mikið um það hvernig hann hagar sér og bregst við áreiti og síðan nýtt sér það við þjálfun hans. Hestinum var ekki ætlað það frá náttúrunnar hendi að vera í þjónustu mannsins og skynfæri hans og viðbrögð eru ekki þróuð til þess að bregðast ,,rétt" við áreiti frá honum. Maðurinn þarf að varast að líkjast hestinum og viðbrögðum hans við sjálfan sig og þau viðbrögð sem hann myndi sjálfur sýna við ákveðnar aðstæður. Það þarf að nálgast hestinn á eðlislægum forsendum hans og vinna út frá því til þess að árangur geti náðst. Síðustu áratugi hafa í æ ríkari mæli komið fram þjálfunar- og tamningaraðferðir sem byggja á því að nýta sér viðhorf hestsins og náttúruleg viðbrögð hans við tamningu og þjálfun. Þessar aðferðir eru ekki nýjar heldur hafa þær verið þekktar lengi en ekki notaðar almennt fyrr en á síðustu 10-15 árum.

Með því að þekkja eðli hestsins getum við kennt honum nýja hegðun á sanngjarnan og auðveldan máta. Maðurinn talar sitt tungumál og hefur meðfætt atferli alveg eins og hesturinn, en hefur það fram yfir hann að geta beitt rökhugsun sem hann getur nýtt sér við þjálfun og alla meðhöndlun hestsins.

Eiginleikar hestsins
 Hópdýr og félagsvera - vill ekki vera einn.
 Sækist eftir leiðtoga.
 Skilur líkamstjáningu.
 Bregst við staðsetningu og áreiti.
 Flóttadýr sem bregst við hættum og mögulegum háska með því að flýja.

Daginn sem hesturinn fæðist kann hann flest af því sem maðurinn vill að hann geri þegar byrjað er að temja hann og ríða honum. Það er hins vegar viðfangsefni tamningamannsins og knapans að kalla fram ákveðnar hreyfingar, hegðun og viðhorf hjá hestinum. Það tekst best ef unnið er út frá forsendum hestsins.